Geçen gün okuduğum bir habere göre, bizim tv dizileri içinde reytingi en yüksek olan Mucize Doktor'muş.
Dizi kahramanı olan doktor, bir otistik.
Otizmlilerin çevrelerindeki insanlarla kaynaşmaları amaçlanırken, gündelik yaşantıdaki sıkıntıları da vurgulanıyor.
Dizinin reytinginin yüksek olması, bizim toplumun otistikler konusunda çok duyarlı olduğu yargısına götürüyor bizi.
Çıkardığımız bu sonuç doğrumudur? Gerçekten çok duyarlı mıyız?
İki gündür ekranlarda izlemişsinizdir; bir okulda otizmli çocukları istemeyen aileler okul yönetimine şikayette bulunmuşlar.
Kendi çocukları otistik çocuklardan kötü etkileniyormuş! Otistikleri o okulda istemiyorlarmış!
Uzmanlar, otistik çocukların diğer çocuklarla birlikte olmalarının, onlarla kaynaşmalarının gerekli ve önemli olduğunu söylüyor.
Okul yönetimi ise otistikleri ayrı sınıfa toplamış, bahçedeki dar bir yeri tahsis ederek kaynaşmayı engellemiş.
Aileler ise otistiklerle aynı okulda olmayı bile istemiyorlar.
Bu bencil, bu anlayışsız, bu görgüsüz, bu kaba ve bu ayrımcı tavrın nedeni üzerinde düşünmek lazım değil mi?
Bu ayrımcı tavır, politika yapıcılarının Suriye politikasını eleştireceğine, sokaktaki Suriyeli çocuktan hıncını almaya benziyor.
Bu tavır, ırkçı ABD toplumunda aynı otobüse binmek istemeyen, aynı okulda olmak istemeyen ırkçı tavra benziyor.
Peki, otizmli çocuklara bu ayrımcılığı layık gören toplum, otizmli bir doktoru konu edinen diziyi neden beğenerek izliyor?
Burada bir sorun yok mu? Bu ciddi bir çelişki değil mi? Bunu nasıl izah edeceğiz? Psikolojide ve özellikle de sosyal psikolojide bunun cevabı olmalı!
Bu sorunun cevabı, sanırım ikiyüzlülükle izah edilebilir. Görüntüde oldukça ilgiliymiş gibi görünüyoruz, ama kendi çocuğumuzun otistik çocukla birlikte olmasını istemiyoruz.
Anlaşılıyor ki, soruna olan ilgimiz samimiyetten uzaktır! Görüntüde ilgiliyiz, gerçekte benciliz, ayrımcıyız. Otistik çocuğa ilgimiz ya gösterişten ibaret, ya da acımaktan ibaret!
Oysa, konu samimiyeti gerektiriyor. Biraz samimiyet lütfen!