Hayat isimli bu tiyatro sahnesinden inenlerin;
Bedenleri gibi tüm varlıklarının da yok olduğuna,
Doldurulamaz sanılan yerlerinde,
Yellerin estiğine defalarca tanık oldun…
…
Adını hatırlayan son insan da öldüğünde,
Her şeylerinin tamamen unutulduğunu,
Defalarca gördün tanık oldun…
…
Mucize olan yaşamında tüm fırsatlar elindeyken,
Bedenin ve ruhun henüz emrindeyken,
Enerjin ve akıl sağlığın tamamen yerindeyken,
Zamanla ve kendinle en hızlı yarışa hemen başla…
…
Dönüşü asla olmayan sonsuzluğa karışmadan,
Yerini yurdunu yeller ve eller almadan,
Her şeyin tadını doyasıya çıkarmaya çalış…
Evreni, dünyayı, hayatı, kendini,
Hemen şimdi sil baştan yeniden keşfet…
…
Başarabilirsen, bir hayatına bin hayat,
Bir saniyene yüz bin saniye,
Bir güzelliğine bin güzellik,
Bir mutluluğuna bin mutluluk,
Bir neşene bin neşe coşkuna coşkular kat…
…
Unutma her anı mucize olan hayatın
Yedeği, tekrarı, tasarrufu, ödünç alınıp-verilmesi yoktur…
İlk ve son kez geldiğin bu sahnedeki
Varlığının yerinde yeller esmeden,
Buradaki zamanını olabildiğince uzatmaya,
Yaşam zevklerini katlayarak sürdürmeye devam et…
…
Ölümünden sonra HAYAT SERÜVENİNİ değerlendirecek olan tarih ve zaman isimli
İki hakeme, kalıcı değerler-belgeler-bilgiler bırak ki,
Senin adını tarihin altın sayfalarına altın harflerle yazsınlar…
İlk ve son kez geldiğin bu serüvende,
Zaman isimli ömrün henüz bitmeden,
Hayat mucizesinin tadını doyasıya çıkar…
(Yerinde Yeller Esmeden kitap dosyamın
Ön sözünden küçük bir bölüm…)
